Schoonmaakflacon © 24oranges.nl“Ik heb het genoegen gehad de openingszinnen te mogen horen! :)” twitterde @sandyman72 gisteren in reactie op een tweet over Officier in Afghanistan.

Ik was gelijk weer terug in de huiskamer van een luxe villa in Duitsland, een maand voor de deadline voor het inleveren van mijn manuscript. Hoewel ik de vereiste 60.000 woorden al ruim had geschreven, waren pas 40.000 van die woorden goed genoeg voor publicatie. Met nog krap een maand te gaan, had ik daarom een schrijfretraite ingelast: een weekje schrijven in de aanwezigheid van andere schrijvers, een kok, een schrijfcoach en een jacuzzi.

De omgeving is dusdanig inspirerend dat stukje bij beetje alle puzzelstukjes (lees: hoofdstukken) tijdens deze week in elkaar vielen. Nu, op de een na laatste dag heb ik ruim 50.000 publicabele woorden af, komen de inleiding en het dankwoord als vanzelf uit mijn pen rollen en weet ik plotseling wat ik met het eerste hoofdstuk aanmoet.

Tot dan toe had het eerste hoofdstuk mij zorgen gebaard. Ik wilde een sterke opening, maar wat ik tot op dit moment had, was vooral een heleboel saaie expositie: de introductie van alle hoofdpersonen, het kamp en de omgeving. Eigenlijk wilde ik een opening die pakt, die beeldend is, onverwacht, die direct de sfeer neerzet en liefst al vooruitwijst naar iets dat later in het boek gaat gebeuren. Iets magisch dus.

Ik was net bezig geweest met het bewerken van het hoofdstuk waarin ik ons bezoek aan de imponerende Amerikaanse vluchtplanningscel beschrijf en had in de ochtend het hoofdstuk waarin ik Lara Croft vervloek met de schrijfcoach doorgenomen. Plotseling heb ik een eureka moment. In mijn hoofd komen allemaal lijntjes samen. Ik weet hoe ik moet beginnen. Ik kijk op de klok van mijn beeldscherm: nog een kwartier voordat we beneden worden verwacht voor het avondeten. Koortsachtig open ik een nieuw Worddocument en begin te typen.

Twintig minuten later sta ik beneden in de huiskamer met mijn laptop in mijn hand en een onuitwisbare grijns op mijn gezicht.
“Ik denk dat ik de opening eindelijk te pakken heb, mag ik ‘m delen?” vraag ik aan de andere schrijvers die al aan de wijn zitten.
Als ik na het voorlezen opkijk, zie ik allemaal knikkende gezichten. Goedgekeurd. Ook door @sandyman72.

Met een schoonmaakdoekje in mijn ene hand en een flacon met blauw ontsmettingsmiddel in de andere sta ik op mijn eerste dag in Afghanistan een bureau te poetsen. Dit was niet helemaal wat ik me had voorgesteld toen ik een half jaar geleden een telefoontje van het Operatie Centrum van de Luchtmacht kreeg met de vraag of ik zin had in een uitzending als hoofd bureau lucht- en grondtransportplanning voor de NAVO in Afghanistan. Het beeld dat bij mij opkwam, was van een vluchtplanningskamer met grote televisieschermen, overal klokken met de tijden van vliegvelden over de hele wereld en rode tickertape waar de meest recente vluchtgegevens voorbijkwamen. Ik zag mezelf al in een stoer desertuniform met een kogelwerendvest eroverheen en een Lara Croft-holster om mijn rechterbeen.

Schoonmaakdoekjes en ontsmettingsmiddel kwamen in mijn fantasie niet voor.

Categorieën