Schrijven

An English translation of this blog is available.

Ik krijg vaak te horen dat Officier in Afghanistan zo lekker weg leest. Dat komt niet zomaar uit de lucht vallen: ‘lekker schrijven’  is hard werk, maar absoluut te leren. Voor mij waren twee boeken en een cursus hierbij cruciaal.

De cursus is de beroemde, zeg maar rustig beruchte, cursus van Robert McKee, Hollywood scriptdoctor. McKee is een of twee keer per jaar  in Europa (22-25 november 2012 is hij weer in Londen) en legt dan in vier dagen een heel leven aan schrijfervaring uit. Hij leert je heel diepgravend naar je teksten te kijken en te analyseren waar het goed gaat, waar niet en hoe je de problemen oplost. Je kunt ook zijn boek lezen: Story, maar ik moet eerlijk zeggen dat zijn boek minder indruk op me heeft gemaakt dan de cursus zelf.

Er zijn twee andere schrijfboeken die wel veel indruk hebben gemaakt. Beide zijn praktisch en leuk geschreven en heb  ik zo vaak gelezen dat ik ze bijna uit mijn hoofd ken. Dat is nodig ook, want deze boeken staan zo vol met goede, technische informatie dat die met een keer lezen nooit blijft hangen. Het betreft How Not to Write a Novel en Self-Editing for Fiction Writers.

En als je dan ook nog wilt weten hoe je in Nederland je boek uitgegeven krijgt, is Bestseller van Paul Sebes een aanrader.

Goed schrijven is absoluut te leren.

 

Er is ook een Nederlandse vertaling van dit blog.

I am often told that Officier in Afghanistan is such a great read, a real page turner. That is not incidental: ‘a great read’ is hard work, but can definitely be learned. For me, two books and a course were crucial in this learning process.

The course is the famous (or better: infamous) Robert McKee seminar, the Hollywood script doctor. McKee is once or twice a year in Europe (he’ll be in London on 22-25 November 2012). In his seminar he teaches a whole life of writing experience in four days. He teaches you how to profoundly look at your texts and to analyse where you’re doing okay, where not and how to solve those problems. You can also read his book Story, but I honestly have to say that I found the book not as impressive as the seminar.

Two other writing books did impress me. Both are practical and funny, and I’ve read them so often that I know them almost by heart. Which is actually necessary, because these books are so jam-packed with good, technical information that there’s no way you will absorb it in one read. They are How Not to Write a Novel and Self-Editing for Fiction Writers.

Writing can definitely be taught.

More English blogs.

Afgelopen week schreef een collega me:

Gisteren heb ik het boek Officier in Afghanistan uitgelezen. Wat fijn dat een militair ook ‘normaal’  kan schrijven; stukken beter dan de ambtelijke taal die we met elkaar hebben verzonnen. Ik vond het een prettig leesbaar en mooi verhaal!

Een paar uur later zit ik in de bibliotheek van de Koninklijke Militaire Academie in het augustusnummer van Wapenbroeder te bladeren waar een lovende recensie van Officier in Afghanistan instaat. Ook hier gaat het over schrijfstijl:

Boeken over uitzendingen naar oorlogsgebieden, zijn vaak niet meer dan goedbedoelde pogingen om de lezer een indruk te geven van hetgeen zich daar heeft afgespeeld. Deze boeken laten zich vaak moeilijk lezen, zeker voor degenen die weinig kennis hebben van militair jargon. Na een eindeloze opsomming van gebeurtenissen, vaak in teveel details en met teveel zijsprongen omschreven, haak je als lezer na pakweg dertig pagina’s toch echt af.

En concludeert dat dat voor Officier in Afghanistan gelukkig niet geldt:

Het boek ‘Officier in Afghanistan’ is een aangename aaneenschakeling van anekdotes die je in een adem uitleest. […]. Een aanrader. Menige militair die op uitzending is geweest zal zich in deze verhalen herkennen. Voor anderen biedt het een bijzonder aangename en interessante kijk in de keuken van het reilen en zeilen van militairen die op uitzending gaan.

Zoals ik de collega terugschreef:

Het heeft mij een jaar gekost en heel wat coaching voordat ik in staat was om ‘normaal’ te schrijven. Hoe makkelijker  een boek leest, hoe meer bloed-zweet-en-tranen het de schrijver heeft gekost om het leesbaar te maken, heb ik geleerd. Dus je begrijpt dat ik erg blij ben met je compliment, dan is al dat werk niet voor niets geweest.

Schrijven, het lijkt zo simpel.

 

De hele recensie van Wapenbroeder is hier te lezen.


 

 

“Wil je ‘m ook signeren?” krijg ik vaak te horen als ik een boek verkoop. Ik vind dat zelf ook leuk: een boek met een handtekening en een persoonlijke tekst van de schrijver. Maar dan moet die schrijver wel in de buurt zijn, iets wat zelden voorkomt.

Vanaf vandaag is dat voor Officier in Afghanistan geen probleem meer. Iedereen die niet in de gelegenheid is om een signeersessie of lezing bij te wonen, maar wel graag een gesigneerd exemplaar wil voor zichzelf of als cadeau voor iemand anders, kan die vanaf vandaag op de website bestellen. Signeren is gratis, u betaalt de normale boekenprijs plus verzendkosten van €3,25.

Een gesigneerd exemplaar ontvangen gaat heel simpel. Ga naar het bestelformulier. Vul de adresgegevens in waar het boek naar toe moet samen met uw emailadres. Vul in voor wie het boek gesigneerd moet worden en een eventuele tekstsuggestie. Na drukken op de knop ‘bestel’, ontvangt u van mij een email met het bankrekeningnummer om de betaling over te maken. Na ontvangst van het geld op de rekening, signeer ik uw persoonlijke exemplaar en stuur het binnen een week op.

Ik signeer niet alleen Officier in Afghanistan, maar ook  andere boeken waaraan ik heb bijgedragen: Task Force Uruzgan en We missen een man. En zelfs de door mij ingesproken audioversie van Dochter van Isfahan van Anita Amirrezvani is gesigneerd te verkrijgen.

 

Ik zit bij de Bruna en heb mijn eerste horror-signering. Tot nu toe zijn alle signeringen fantastisch gegaan: veel mensen, veel verkopen, maar er is ‘iets’ fout gegaan. De bazin verzekert me dat ze de lokale pers attent heeft gemaakt op de signeersessie, maar desondanks waren geen aankondigingen. Omdat de winkel te klein is voor lokkers als een lezing of een voorleessessie met foto’s, zit ik op een bureaustoel aan een campingtafeltje te wachten tot er mensen langskomen voor een praatje.

Griffel

Zo af en toe komt er eens iemand plakken: een omaatje dat vol trots komt vertellen dat haar zoon een Griffel heeft gewonnen met een kinderboek, een jongen die ook een autobiografie heeft geschreven en daar in geuren en kleuren over komt vertellen, een mevrouw die als vrijwilligster taalles geeft aan Afghaanse vrouwen. De laatste koopt zowaar nog een exemplaar van Officier in Afghanistan ook.

Camouflage

Dan komt er eindelijk iemand aanlopen die eruitziet alsof ze voor de signering is gekomen: een vrouw met een camouflagebroek aan. Vol verwachting kijk ik uit naar haar komst. Ze loopt de winkel in, geeft me een kort knikje (dat gaat goed!) en gaat dan met een pak enveloppen in de rij staan. Zucht. Als ze de winkel weer dreigt uit te lopen, kan ik me niet beheersen.

“Goh, mevrouw, ik dacht, die komt voor mij?”
“Hoezo?” vraagt ze op verbaasde toon.
Ik wijs op haar broek. Het duurt even voor ze het doorheeft.
“Och hemel, nee. Da’s alleen maar een fashion statement”, zegt ze. “Ik heb verder niets met oorlog.”

Anderhalf uur later pak ik weer in, na twee boeken te hebben gesigneerd. Blij met de gedachte dat ik in elk geval modieus ben gekleed. Voor zolang het duurt tenminste.

Bestel een gesigneerd exemplaar

Archief

Categorieën