Schrijven

I get often asked: will you be writing a new book?  The answer is: yes, I’ve been working on it for the last four years. But it will be a different book than Officier in Afghanistan. Instead of a military autobiography, it will be a book ABOUT military autobiographies: my PhD research.

It is now almost ready. At the moment, the inner doctoral committee (‘de leescommissie’) is reading the manuscript and when they are happy with it, the accompanying promotion ceremony will be held at the Erasmus University Rotterdam on the symbolic date of September 11 at 13:30 hours .

To give you some idea of the exciting results of this research, I would like to share the fifteen most remarkable statistical results. They come from the study of all military Afghanistan memoirs that were published between 2001 and 2010 in five different countries: the US, the UK, Canada, Germany and the Netherlands. They answer the three main research questions: who are these soldier-authors, what do they write about and why do they write?

 Who

  • On average it takes military authors of immediate memoirs two years before they publish a book after having been deployed, irrespective of whether they publish with a self-publisher or a traditional publisher.
  • In a warrior nation a book is 12 times more likely to be written by a combat soldier than in a non-warrior nation.
  • Independent of country, combat soldiers are nine times more likely to get published by a traditional publisher than their combat support colleagues.
  • Even though the individually deployed soldier is more likely to be a writer than the soldier who is deployed with his own unit, traditional publishers are five times more interested in publishing the stories from people who went with their own unit than from the individually deployed ones.
  • The same goes for professional soldiers, they are almost eight times more likely to get published by a traditional publisher than a reservist

What

  • Revelatory plots (growth and disenchantment plots together) make up the majority (69%) of Afghanistan memoirs.
  • Working soldiers are nine times more likely to write positive plots than former soldiers.
  • A combat soldier-author is almost four times more likely to write a negative plot than a combat support soldier.
  • Soldier-authors with a traditional publisher are four times more likely to add a truth claim to their books than self-publishers.
  • A large part of all soldier-authors (59%) make some kind of disclaimer as to the content of their book; almost always (in 97% of the cases) about some form of self-censorship for operational security reasons, rarely (12%) for literary reasons.

Why

  • 78% of all soldier-authors feel the need to explicitly explain why they wrote and published their book.
  • A positive plot is five times more likely not to have an explanatory motivation text than a negative plot.
  • Authors of negative plots are five times more likely to voice a desire for change than authors of positive plots.
  • Soldier-authors who write that they themselves have experienced some kind of mental adaptation problem (such as PTSD symptoms or prolonged alienation) are eighteen  times more likely to admit to writing as a form of therapy than people who do not write about these problems.
  • Of all soldier-authors who give self-help motives, 79% is individually deployed, and individually deployed soldiers are almost six times more likely to give self-help motives than soldiers who have been deployed with their own unit. 
Read the entire thesis here.
Listen to and look at the public defense ceremony (15 minutes, in Dutch)

Toen ik het boekvoorstel schreef voor Officier in Afghanistan, was een van de doelgroepen “vrouwen die het leuk vinden om te lezen over andere vrouwen die interessante beroepen uitoefenen”. Ook de pr-afdeling van Meulenhoff verwachtte wel interesse van vrouwenmedia, in elk geval van Opzij, maar ook wel van de ‘normale’ vrouwenbladen als Viva, Marie-Claire en Vrouw. Maar onze verwachtingen bleken niet uit te komen. Zoals deIn de Media pagina laat zien, waren het de algemene media die geinteresseerd waren en de defensie-pers, maar niet de vrouwenmedia.

Dat is sinds deze week echter veranderd, want Talk to Aletta, de site van Atria, het kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, heeft een boekrecensie geschreven over Officier in Afghanistan. Uiteraard aandacht voor de vrouwelijke kant van het boek, maar ook voor waarom Officier in Afghanistan ook leuk is voor niet-defensie mensen:

[…] wat het betekent om vrouw in een mannenwereld te zijn bovendien ook nog eens uitgezonden naar een uiterst vrouwonvriendelijk land.
Haar boek biedt het een inkijkje in een wereld die voor burgers voor een groot deel vreemd is en zal blijven. Tegelijkertijd doet dit boek de lezer beseffen dat de militaire wereld uiteindelijk niet zo veel verschilt van de burgermaatschappij. Deze tegenstelling maakt het boek van Overste Kleinreesink interessant voor de leek.

Ben benieuw of dit het begin is van een nieuwe trend.

De hele recensie van Talk to Aletta is hier te lezen.

Na  bubobooks.com heeft nu ook mijn eigen uitgever de smaak te pakken en stelt drie gesigneerde exemplaren beschikbaar voor iedereen die het goede antwoord weet op de volgende vraag:

 

a) Het Rode Kruis

b) Artsen zonder Grenzen

c) De NAVO

Je kunt het goede antwoord insturen via de site van Meulenhoff. Succes!

“Heb je Officier in Afghanistan geschreven als therapie?” was de winnende vraag uit de Bubobook.com wedstrijd voor de interessantste interviewvraag. Hij kwam van Coenraad uit Den Haag, die daarmee een gesigneerd exemplaar van Officier in Afghanistan won.

Veel mensen die ik spreek, veronderstellen dat militairen hun memoires schrijven om hun ervaringen op die manier te kunnen verwerken. Uit mijn proefschriftonderzoek blijkt dat militaire schrijvers ‘therapie’ echter zelden als reden om te schrijven noemen, slechts in 15% van de gevallen. De twee hoofdredenen om een boek te schrijven die meer dan de helft van de schrijvende militairen noemen zijn:

1) een verandering tot stand willen brengen

2) erkenning willen.

Ik heb Officier in Afghanistan geschreven omdat ik aangemoedigd ben door anderen, een schrijfmotief dat ik deel met 20% van de militaire schrijvers; in mijn geval ben ik gevraagd door uitgever Meulenhoff . Ik heb Officier in Afghanistan ook geschreven  omdat ik mensen wat bij wil brengen (57%), om lezers te entertainen (7%) en omdat het schrijven van een boek op mijn lijstje met dingen-om-te-doen-voor-je-dood-gaat stond(0%).

Wat zijn jouw schrijfmotieven?

Lees het volledige bubobooks.com interview op facebook.

LET OP: In mei is Officier in Afghanistan Boek-van-de-maand op buboboeks.com en daarom spotgoedkoop te downloaden voor maar 5,99 euro. Mooi op tijd voor de vakantie e-reader!

Ebooks website BuboBooks.com heeft een leuke actie: een door mij gesigneerd exemplaar van Officier in Afghanistan voor de inzender van de meest relevante vraag voor het Bubo Interview. Dus heb je  een vraag die écht gesteld zou moeten worden tijdens dat interview, laat die dan achter op de facebookpagina van BuboBooks.

 

 

Bestel een gesigneerd exemplaar

Archief

Categorieën