Onderwijs

IED (wikipedia)“Wanneer heeft u eigenlijk gehuild, overste?” De cadet vraagt het met een lichte verwondering, zelfs een licht verwijt in zijn stem.

Het afgelopen uur heeft een zaal vol nieuwbakken cadetten en adelborsten de overste en een van zijn luitenants horen praten over wat een bermbom met dodelijke slachtoffers teweegbrengt.

De luitenant heeft met verstikte stem verteld hoe het is om in de verwarring ter plekke het commando over te nemen van zijn gedode vriend, hoe zijn team heeft gerouwd, heeft zijn twijfels gedeeld over of hij wel verder wilde met de missie en of hij wel de leiding definitief over wilde nemen.

De overste heeft het grotere plaatje geschetst: waarom het van belang was voor het imago naar de tegenstander toe om met patrouilles de poort uit te blijven gaan. Waarom het beter is dat de luitenant die al bekend is bij de mannen en vrouwen in het ‘theater’ het commando overneemt, dan een vreemde die wordt ingevlogen uit Nederland.

Het is goed om dat grotere plaatje te zien. Maar het verschil tussen de beheerste overste en de verstikte luitenant knaagt aan de zaal. Het is stil. Niemand beweegt als ze kijken naar de overste die zijn antwoord overweegt. Met dezelfde onverstoorbaarheid als daarvoor neemt hij het woord: “Pas twee dagen later was ik voor het eerst alleen. Ik was om 9 uur ’s avonds klaar met werk, mijn kamergenoot was er niet. Toen heb ik even een potje gejankt”.

Het antwoord doet de zaal weer bewegen. Adem ontsnapt hier en daar. De opluchting is voelbaar: de menselijke maat is terug. Stoere mannen huilen.

Oplijnen (nl.aliexpress.com)“Esmeralda, zou jij een kinderles willen overnemen als ik weg ben?”, vraagt de balletdocent. “Natuurlijk”, antwoord ik. Wat kan er nou misgaan? Ik ben een ervaren docent (weliswaar aan een militaire universiteit, maar toch) en doe al meer dan twintig jaar aan klassiek ballet, dus dat moet lukken.

Die middag sta ik voor twaalf meisjes van een jaar of zes, zeven. Het duurt even (nou ja: best lang) voor ik ze keurig opgelijnd heb. Als het eindelijk gelukt is, draai ik me om en loop drie stappen naar de cd-speler om de muziek aan te zetten. Als ik weer opkijk is de zaal gevuld met meisjes die overal staan, behalve op het rijtje waar ik ze had neergezet. Aaaahhhhh.

De rest van de les gaat niet veel beter. Meisjes van die leeftijd hebben een ernstig gebrek aan discipline is mijn conclusie. Het zijn net kikkers.

Als ik een paar dagen later dit verhaal vertel aan een vriendin die balletdocent is (en voor wie mijn respect plotseling ernstig is toegenomen) moet ze verschrikkelijk lachen.

“Maar hoe kom je er dan ook bij om ze je rug toe te keren?”.

“Hoezo, ze zijn toch niet de vijand?” vraag ik.

Ze kijkt me nasnikkend aan: “Oh, nee?”.

Mij is het duidelijk: ik prefereer een klas met zestig jong-volwassen militairen boven één met twaalf kleine meisjes. Minder vijandig en een stuk makkelijker op te lijnen.

“Ik heb er een gepantserde postduif ingeschreven.” Twee glimmende ogen kijken me aan, als ik het tentamen Bestuurlijke Informatie Voorziening/Administratieve Organisatie aanneem.

Mijn studenten hadden de opdracht om het (fictieve) verkoopproces van een nieuwe kledinglijn van de Nederlandse militaire academies  te beschrijven.  Niet het meest logische proces om gepantserde postduiven in te zetten.  Hoewel?

Tijdens mijn lessen gebruik ik de postduif frequent. Als in een procesbeschrijving niet staat hoe twee functionarissen elkaar op de hoogte stellen dan is de standaardvraag: per postduif? Als iemand ‘moet voorkomen dat er geen onbevoegden binnendringen’ zonder verder uitleg, dan vermoed ik al snel aanvallende postduiven.

Vol verwachting kijk ik het tentamen door. De uitstekende procesbeschrijving speelt zich als een film voor mijn ogen af, ik kan zelfs de postduiven zien vliegen. Niet alleen het verkoopproces is tot in het laatste detail beschreven, maar ook wie verantwoordelijk is voor de duiven, hun training, voedsel  en het vervoer.

Met een glimlach schrijf ik ‘BONUS’ in de kantlijn.

Bestel een gesigneerd exemplaar

Archief

Categorieën