Militaire boeken

“Wil je ‘m ook signeren?” krijg ik vaak te horen als ik een boek verkoop. Ik vind dat zelf ook leuk: een boek met een handtekening en een persoonlijke tekst van de schrijver. Maar dan moet die schrijver wel in de buurt zijn, iets wat zelden voorkomt.

Vanaf vandaag is dat voor Officier in Afghanistan geen probleem meer. Iedereen die niet in de gelegenheid is om een signeersessie of lezing bij te wonen, maar wel graag een gesigneerd exemplaar wil voor zichzelf of als cadeau voor iemand anders, kan die vanaf vandaag op de website bestellen. Signeren is gratis, u betaalt de normale boekenprijs plus verzendkosten van €3,25.

Een gesigneerd exemplaar ontvangen gaat heel simpel. Ga naar het bestelformulier. Vul de adresgegevens in waar het boek naar toe moet samen met uw emailadres. Vul in voor wie het boek gesigneerd moet worden en een eventuele tekstsuggestie. Na drukken op de knop ‘bestel’, ontvangt u van mij een email met het bankrekeningnummer om de betaling over te maken. Na ontvangst van het geld op de rekening, signeer ik uw persoonlijke exemplaar en stuur het binnen een week op.

Ik signeer niet alleen Officier in Afghanistan, maar ook  andere boeken waaraan ik heb bijgedragen: Task Force Uruzgan en We missen een man. En zelfs de door mij ingesproken audioversie van Dochter van Isfahan van Anita Amirrezvani is gesigneerd te verkrijgen.

 

‘s Morgens krijg ik een DM van een fan die schrijft dat ze diep geroerd was door de beschrijving* van konijnen knuffelende militairen in Destille Garden, het parkje op het hoofdkwartier van ISAF in Kabul.

“Stilmakend mooi fragment over die konijnen, en de methoden van aaien. Zo intiem,” schrijft ze.

’s Middags lees ik voor mijn proefschriftonderzoek in het boek Danger Close van kolonel Stuart Tootal, over diezelfde konijnen in datzelfde parkje. Als hij terugkomt op hoofdkwartier ISAF na maandenlang midden in zware gevechten in de zuidelijke provincie Helmand te hebben gezeten, schrijft hij:

I also felt no inclination to be among NATO staff officers who drank coffee in their pleasant garden cafeteria, which would not have looked out of place on the King’s Road and who got upset when someone suggested that the rabbits which populated the manicured lawns should be shot as vermin.(pp 285-286)

Dat blijft toch boeiend om te zien hoe hetzelfde fenomeen bij andere mensen zulke andere reacties teweeg kan brengen. Het gaat niet om de omstandigheden zelf, maar om je interpretatie ervan.

* Pagina 20-21, Officier in Afghanistan

 

Esmeralda Kleinreesink bij We missen een man © Harry de Jong“Welk verhaal is je nou bijgebleven?” vraagt journalist Coen Verbraak aan thrillerschrijver Charles den Tex tijdens de boekpresentatie van de veteranenbundel  We missen één man. Het is mijn tweede boekpresentatie in exact een week. Nu niet alleen, maar samen met vijftien andere collega-auteurs.

“Het verhaal over die autorit in Kabul,” zegt Den Tex.

Mijn hart maakt een sprongetje.

“Daarin wordt op een beklemmende manier duidelijk gemaakt hoe acuut de spanning kan zijn. Eén verkeerde beslissing, één overhaaste reactie, één moment van paniek en alles kan onherroepelijk uit de hand lopen. Die spanning, die ultieme behoefte aan controle, zet de auteur messcherp neer.”

Een van mijn collega-auteurs kijkt me aan. “Dat is jouw verhaal, hè?”

Ik knik, trots. De proloog van mijn boek Officier in Afghanistan is tevens het afsluitende hoofdstuk van de verhalenbundel “We missen één man” geworden.

Ik heb in de laatste weken sinds het uitkomen van Officier in Afghanistan al heel wat complimenten in ontvangst mogen nemen, maar dit is het summum: thrillerschrijver Charles den Tex die een verhaal van mijn hand spannend vindt!

Het duurt even voordat mijn trotse glimlach weer beschaafde, Nederlandse proporties heeft aangenomen.

Task Force Uruzgan bij Pauw en Witteman“Heeft het veel moeite gekost om een uitgever te vinden voor je boek?” is de eerste vraag die veel mensen stellen als ze horen dat ik een boek heb geschreven. Het antwoord is “nee”, wat meestal verbazing wekt. De verbazing wordt groter als ik zeg dat ik nog geen letter op papier had op het moment dat ik het boekcontract tekende. En ik heb diverse monden letterlijk open zien vallen als ik uitlegde dat ik gevraagd ben om een boek te schrijven over mijn uitzendervaringen door Meulenhoff. Iedereen ‘weet’ toch dat je eerst een boek moet schrijven, daarmee bij heel veel uitgevers moet leuren, waarna hopelijk één ervan je een contract aanbiedt? Mis. Meulenhoff treft tussen alle ongevraagd toegezonden manuscripten maar één of twee manuscripten per jaar aan die de moeite van het publiceren waard zijn. De meeste auteurs worden gevraagd, of zoals dat in de uitgeverswereld heet ‘gescout’. “Hoe wordt je dan gescout?” is de onvermijdelijke vervolgvraag, die vaak wordt gesteld door een bedenkelijk kijkende vragensteller, die zelf halverwege een roman is, of een uitzenddagboek aan het bewerken is. De vraag hoe je gescout wordt kan ik niet beantwoorden, maar ik kan wel vertellen hoe ik ben gescout. Lees verder

Bestel een gesigneerd exemplaar

Archief

Categorieën