De week nadat ik op de balletschool een tekstfragment* uit Officier in Afghanistan heb opgehangen dat over ballettraining in Afghanistan gaat, staat een leerling uit de jongensklas met open mond naar de poster te staren.

“Ben jij dat echt?” vraagt het blonde jochie van een jaar of tien. “Ben jij naar Afghanistan geweest? Ben jij militair?”

Ik knik bevestigend.

Hij kijkt bedenkelijk. “Maar jij zit ook op ballet.”

“Klopt. Dus je kunt én stoer zijn én op ballet zitten.”

Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan komt er een grote grijns. “Dus ik kan later ook soldaat worden?” vraagt hij.

“Absoluut.”

En voor ik het weet ben ik te laat voor mijn eigen les, omdat we bazooka’s, AK-47’s en M-16’s moeten bespreken.

Waar balletjongens zich al niet mee bezighouden.

 

* Tekstfragment:

Neuriënd pak ik op mijn slaapkamer een zwart t-shirt, een dunne, zwarte trainingsbroek, een draagbare cd-speler, balletschoentjes en een paar spitzen in een sporttas. Ooit waren de spitzen en de balletschoentjes roze, maar zoals alles hier in Kabul zijn ook zij zwartig geworden. Niet alleen van de vervuilde lucht, maar ook van de rubber tegels en de modder op de vloer van de sporttent.

Ik heb voordat ik naar Afghanistan ging, getwijfeld of ik mijn balletspullen mee zou nemen, of dat ik mij zou aanpassen aan de heersende normen over welke sporten een militair zou moeten beoefenen: hardlopen, fitness of eventueel een vechtsport. Het twijfelen heeft niet lang geduurd. Toen ik als zeventienjarig meisje was aangenomen op de Koninklijke Militaire Academie ben ik al eens  gestopt met klassiek ballet en gaan hardlopen. Dat was nuttig, maar ik werd er niet gelukkiger van; hardlopen doet mij niets en woog absoluut niet op tegen het verliezen van mijn passie, klassiek ballet. Maar ik vond dat het als vrouwelijke militair niet stoer zou zijn om toe te geven dat ik dol op klassiek ballet was. […]

Ik ben inmiddels tweeëndertig, heb wat minder last van het ik-moet-koste-wat-kost-in-de-groep-passen-syndroom en ben me ervan bewust geworden dat ik als vrouwelijke militair toch wel anders ben, of ik nou hardloop of niet. Daarom sta ik hier nu als het even kan drie keer per week in de sporttent met een koptelefoon op mijn balletoefeningen te doen. De stang van een gewichthefbank gebruik ik als barre en als er niemand bij de dumbells aan het werk is, gebruik ik de spiegel daar om de au milieu oefeningen te doen. Alleen de springen draaioefeningen lukken niet, omdat de cd-speler daarvan overslaat.

Officier in Afghanistan, blz. 131-133

 

2 Responses to Militair stoer op ballet

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën