Marcheren Ecole Air Bastille Day 2007 (Wikipedia)“Je moet dagelijks drie keer vijf minuten marcheren als een Duitse soldaat. Kin omhoog, armen hoog opzwaaien en schouderbladen tegen elkaar aan. Meer niet.”

De radiologe, die net een kwartier met een naald in mijn schouder heeft gepord om een stuk kalk op mijn pees in kleine stukjes te breken, tilt mijn hoofd nog een stuk op als ik het uitprobeer. Ik heb zelden zo’n simpele en pijnvrije revalidatieoefening gehad.

Als ik de volgende dag na het hardlopen vijf minuten ga marcheren voel ik me echter volkomen voor gek lopen. Ik krijg ook flink wat vreemde blikken toegeworpen. Marcheren is in Nederland duidelijk geen geaccepteerde vrijetijdsbesteding. Mmm, dat werpt geen fysieke, maar mentale barrières op.

Een paar dagen later vind ik echter een simpele, maar zeer bevredigende oplossing. Ik hou met mijn rechterarm mijn linkerschouder vast, alsof hij nog pijn doet, terwijl ik met mijn linkerarm marcherend heen en weer zwaai. Het vasthouden van mijn schouder is een gebaar dat ik al maak sinds ik schouderklachten heb, al een jaar of drie, en er niet raar uitziet. De vreemde blikken houden onmiddellijk op.

En de beloning voor het breken van de mentale barrières voor therapietrouw komt al na drie-en-een-halve week: alle schouderklachten zijn helemaal weg. Na drie jaar pijn voelt het aan als een wonder. Conclusie: Marcheertherapie helpt, maar het helpt nog beter als je het er niet als marcheren uit laat zien.

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën