Destille GardenHet is leuk om als schrijver feedback van lezers te krijgen. Tot nu toe hebben alleen nog proeflezers Officier in Afghanistan gelezen, bijvoorbeeld om de beschrijving van de techniek in een C-130 vliegtuig te controleren, om te kijken of er niet per ongeluk iets in het boek staat dat de operationele veiligheid in gevaar kan brengen, of om de tekst te redigeren. En na meer dan een jaar schrijven aan het boek is het fijn als mensen daarna ongevraagd zeggen dat ze het ‘vlot geschreven’ vinden, ‘humoristisch’ of ‘herkenbaar’. Of ongegeneerd om een gratis exemplaar bedelen.

Zulke algemene feedback is erg leuk om te krijgen, maar verleden week heb ik gemerkt dat als je een schrijver gelukkig wilt maken, er een nog betere manier is. Ik werd namelijk getrakteerd op het summum van feedback: iemand die haar favoriete passage uit het boek citeerde en vertelde wat het bij haar opriep. Het ging o.a. om dit citaat uit de proloog (blz 20-21):

Destille Garden is het rustgevende ontspanningspunt van het hoofdkwartier: een groen gazon, enkele bomen, wat kleine paadjes met houten bankjes en een houten hutje, waar je op mooie dagen ijs kunt kopen. De topattractie bestaat uit een paar rondhuppelende konijnen, die het heerlijk vinden om geknuffeld te worden door grote beren van mannen in camouflagepakken. Ik ga op een bankje zitten en kijk naar het geknuffel. Een paar mannen zitten op hun hurken in het gras; sommigen strelen de konijnen langzaam en methodisch van kop tot staart, anderen zijn van het heftig achter de oren krabbelen. Allemaal komen ze alleen. Konijnen knuffelen is iets wat je als militair in je eentje doet. Destille Garden is niet veel groter dan een half voetbalveld, maar haar belang als rustpunt staat in geen verhouding tot haar afmetingen.

Mijn bureauredacteur schreef: “Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het lezen over het konijnenknuffelen en was gewoon woedend dat dat parkje in een parkeerplaats zou gaan veranderen.”
Meer kan je als schrijver niet wensen. De woorden die je zo zorgvuldig op papier hebt gezet, worden emoties bij je lezer. Dat is waar ik als schrijver op hoop: dat mijn schrijfsels mensen raken.

Dus als u nog eens een schrijver gelukkig wilt maken: email, vertel of tweet hem of haar uw favoriete passage met een beschrijving van wat het met u deed. Ik weet zeker dat de schrijver het geweldig zal vinden om van u te horen.

Raakt de konijnenknuffelscene u?

View Results

Laden ... Laden ...

One Response to Hoe maak je een schrijver gelukkig?

  • René van Houtert says:

    Tja een dergelijke passage is voor mij heel herkenbaar.

    Bij mijn uitzendingen waren het geen konijntjes, maar vaak zwerfkatten en zwerfhonden die ons dat gevoel van ‘iets normaal warm en enigszins huiselijk tastbaars’ gaven in de harde werkelijkheid van onze bijdrage aan de missie.

    Dieren geven hun liefde, warmte en vertrouwen vaak onvoorwaardelijk….. soms heb je dat als (militair) mens ook echt nodig!

    En over dat houten hutje ….In May Mine, Eritrea hadden leden van de Charley Compagnie Mariniers een soort pagode anex theehuis gebouwd op een heuveltje met uitzicht over de vallei. De diep rode terra kleuren van een bijna surrealistisch landschap met grote ronde rotsblokken, gaf bij zonsopkomst het brute landschap een sprookjesachtige sfeer, waardoor je jezelf een lid waande van de cast van de film ‘Out Of Africa’. Meryl Streep kon elk moment het pad naar het theehuisje opkomen……

    En in die pagode at je je ontbijtje en dronk je je thee om vervolgens weer een dag invulling te geven aan je taak als VN-militair met een zoete gedachte aan dat ontbijt die ochtend waarbij je zacht wegdroomde…..

    Tien jaar geleden en een continent verschil….maar o zo herkenbaar!

    Lt-kol René van Houtert

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën