IED (wikipedia)“Wanneer heeft u eigenlijk gehuild, overste?” De cadet vraagt het met een lichte verwondering, zelfs een licht verwijt in zijn stem.

Het afgelopen uur heeft een zaal vol nieuwbakken cadetten en adelborsten de overste en een van zijn luitenants horen praten over wat een bermbom met dodelijke slachtoffers teweegbrengt.

De luitenant heeft met verstikte stem verteld hoe het is om in de verwarring ter plekke het commando over te nemen van zijn gedode vriend, hoe zijn team heeft gerouwd, heeft zijn twijfels gedeeld over of hij wel verder wilde met de missie en of hij wel de leiding definitief over wilde nemen.

De overste heeft het grotere plaatje geschetst: waarom het van belang was voor het imago naar de tegenstander toe om met patrouilles de poort uit te blijven gaan. Waarom het beter is dat de luitenant die al bekend is bij de mannen en vrouwen in het ‘theater’ het commando overneemt, dan een vreemde die wordt ingevlogen uit Nederland.

Het is goed om dat grotere plaatje te zien. Maar het verschil tussen de beheerste overste en de verstikte luitenant knaagt aan de zaal. Het is stil. Niemand beweegt als ze kijken naar de overste die zijn antwoord overweegt. Met dezelfde onverstoorbaarheid als daarvoor neemt hij het woord: “Pas twee dagen later was ik voor het eerst alleen. Ik was om 9 uur ’s avonds klaar met werk, mijn kamergenoot was er niet. Toen heb ik even een potje gejankt”.

Het antwoord doet de zaal weer bewegen. Adem ontsnapt hier en daar. De opluchting is voelbaar: de menselijke maat is terug. Stoere mannen huilen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën