“Nee, Officier in Afghanistan ga ik niet kopen.” De gebogen man in een blauwe blazer schudt heftig nee. Zijn gerimpelde vingers gaan langzaam over de kaft van mijn boek. Hij raakt de letters van het woord ‘officier’ een voor een aan. “Het gaat niet over Nieuw-Guinea, ziet u.”

Ik sta op de veteranenavond van de Nationale Taptoe te signeren.

“Binnenkort komt er wel weer een nieuw boek over Nieuw-Guinea uit,” zeg ik tegen hem, want ik heb net met de schrijver daarvan gesproken.

Hij schudt triest zijn hoofd. “Maar dat gaat nooit over mijn eenheid en mijn ervaringen.”  Hij kijkt om zich heen. “We waren te klein. Ik tref nooit meer kameraden.” Langzaam schuifelt hij verder.

Als ik hem nakijk, hoop ik dat de Nieuw-Guinea-veteraan vanavond onverwacht toch iemand uit zijn oude eenheid treft. En dat iemand ooit een boek over hun ervaringen gaat schrijven.

Zoals een PTSS-specialist ooit zei: “Wat veteranen willen kun je met een woord omschrijven: erkenning”.

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën