“Esmeralda, Knevel en Van den Brink gaan je vandaag bellen voor een voorgesprek,” schrijft de marketeer van Meulenhoff. “Zo’n voorgesprek is heel belangrijk, want dan kijken ze of je een goed verhaal hebt. Doe je best.” Blij dat er dus gelukkig helemaal geen druk op dat gesprek zit, wacht ik tot ik gebeld wordt.

Voorgesprek

We hangen 70 minuten aan de lijn: allemaal goede, inhoudelijke vragen over mijn boek, Officier in Afghanistan. Het valt me erg mee: het is leuk om uitgebreid over mijn boek te mogen praten. Waar bij mediatrainingen altijd de nadruk wordt gelegd op wat journalisten proberen te doen dat jij niet wilt, valt dat in de praktijk best mee. Hij probeert me een keer iets te laten zeggen dat ik niet wil, en als hij blijft aandringen zeg ik heel duidelijk dat ik dat niet gezegd heb, ook niet zal zeggen en zeker niet op televisie. Hij moet erom lachen. Aan het eind van het gesprek vist hij naar mogelijke andere afspraken met concurrerende televisieprogramma’s en begint KVDB te pitchen. Een goed teken!

Stand-by

Inderdaad, vanaf maandag sta ik op stand-by: ik ben een ideale reserve kandidaat voor het programma: niet echt tijd of actualiteit gebonden. De hele week loop ik rond met mijn gsm op zak. Zonder gebeld te worden. Dan, op vrijdagmiddag om 15:28 gaat de telefoon: of ik vanavond in de uitzending wil zitten? Ik doe mijn uiterste best om cool te klinken als ik met een neutrale stem zeg dat dat prima is. Mijn eerste mailtje is naar de voorlichter van Defensie en dan sprint ik de deur uit, want ik was al bijna weg, om voor het eerst in jaren mijn nagels professioneel te laten doen.

In de nagelsalon ben ik het stralend middelpunt: wow, iemand die op televisie gaat komen. Om 18:00 uur ben ik terug met prachtige french nails en stuur ik een tweet en een mail uit, om mensen te waarschuwen dat ik op tv kom. Daarna leg ik mijn kleding klaar, controleer of mijn schoenen goed gepoetst zijn en of de kraag van mijn overhemd goed zit.

Ingehaald door de actualiteit

Om 19:30 uur belt de avondredacteur om te waarschuwen dat er een crisis bij Groen Links is en dat dat zou kunnen betekenen dat de actualiteit voor zal gaan, maar ik zit ‘80% zeker wel in de uitzending’. Om 20:30 word ik weer gebeld: de voorzitter van Groen Links gaat mijn plek innemen. De avondredacteur lijkt verbaasd aan de telefoon dat ik zo rustig reageer. Tja, wat moet ik anders? Boos worden gaat echt niet helpen. De mediawereld is net Defensie en als militair ben ik getraind in OMT’s: Omgaan met Teleurstellingen. Wellicht gaat het volgende week wel door, zegt ze, woensdag zou een logische dag zijn, omdat dan mijn boekpresentatie is.

Nagelcrisis

Op zondagmiddag is de lak van twee van mijn nagels af. Zo kan ik toch niet op tv? Wat nu?

Op maandag, gisteren, wederom om half vier, belt de bureauredacteur die het voorgesprek heeft gehad opnieuw op. Hij vindt het nog steeds een leuk item, maar met alle politieke commotie van het moment zit het programma tot woensdag nu al helemaal volgeboekt. Dus hij acht de kans klein dat het er deze week nog van gaat komen.

Ach. Mijn nagelprobleem is daarmee in elk geval verholpen. Ik heb zojuist de aankondiging maar van de website gehaald. OMT! Maar de gsm blijft de rest van de week wel onder handbereik. Je weet het immers maar nooit…

2 Responses to Een televisieoptreden, of niet?

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën