29 april 2020. De communicatieadviseur van DOSCO, Annemiek Langius, belt op. “Defensie maakt vrijheidsvlogs voor #5mei. Elk Defensieonderdeel heeft tenminste één vlogger. Ik dacht: dat vind jij vast wel leuk.” Dat had ze goed gedacht, want een vlog is niets anders dan een pitch geven en dat vind ik als pitchcoach uiteraard geweldig. Een klein probleempje: ik heb van 30 april tot 5 mei vrij. Niet voor niets, want ik heb allerlei afspraken staan, o.a. voor mijn eigen bedrijf, dus niet afzegbaar.

“Ik dacht: we kunnen daar prima die prachtige speech voor gebruiken die je voor het Bevrijdingsrequiem van 2 mei had geschreven”. Enigszins gefrustreerd denk ik aan die speech. Die had ik 2 dagen voor de lock-down af. “Lekker op tijd”, dacht ik toen nog. Maar omdat het Bevrijdingsrequiem uiteindelijk niet doorging vanwege #Covid, bleek het meer “zonde van mijn tijd” .

“Maar die is 20 minuten, een tikje te lang voor een vlog,” zeg ik.

“Hij moet inderdaad terug naar 2,5 minuut. Zal ik dat voor je doen?”, vraagt ze. “Het is een kwestie van kill your darlings, dus jou gaat dat heel veel tijd kosten en ik kan het heel snel.” Kijk, dat is een communicatieadviseur die begrijpt hoe schrijven werkt!

Dus letterlijk tussen de bedrijven door heb ik (met veel hulp van haar) een vrijheidsvlog opgenomen. Dit is het resultaat:

Vrijheidsvlog

Op 4 mei herdenken we, op 5 mei vieren we onze vrijheid! Wat betekent vrijheid voor jou?? #vrijheidsvlog

Geplaatst door Defensie Ondersteuningscommando op Maandag 4 mei 2020

Ik ben een enorme perfectionist en daar heb ik last van, dus ik ben de laatste tijd heel bewust dingen op 80% aan het doen, op niveau ‘goed genoeg’.

Zo heb ik een paar weken geleden een trainingsvideo gemaakt met een live publiek. Direct aan het begin (0:30) kan ik de zinsnede ‘wil ik met jullie delen’ niet vinden. Dat zou in het verleden genoeg zijn geweest om de video opnieuw te doen. Dat heb ik echter deze keer niet gedaan. Ik heb het hele verhaal afgemaakt en het gehouden op deze ene take.

Na de montage bleek dat het niet in 5 minuten was gelukt, wat wel de bedoeling was, want het gaat over de 6 valkuilen van een 5-minuten-pitch. Normaal zou ik dan een nieuwe montage vragen. Nu heb ik het zo gehouden en als mensen mij ermee plagen, dan zeg ik ‘6 valkuilen in minder dan 6 minuten’, alsof het zo hoorde. En ik krijg van kijkers terug dat ze het juist leuk en menselijk vinden dat het niet helemaal gepolisht is, dat dat het echt maakt. En op basis van deze video heeft mijn oude presentatiecoach contact met me gezocht met de vraag of ik met hem samen wil werken.

Kortom: wat ik hiervan leer is dat perfectie echt niet nodig is. Goed genoeg is inderdaad goed genoeg.

Zijn er meer mensen die met perfectie worstelen? Wat doen jullie er tegen?

De Caforio Award. Om heel eerlijk te zijn: ik had er nog nooit van gehoord. Maar sinds afgelopen zaterdag ben ik helemaal bij. En ik kan alleen maar zeggen: een buitengewoon geweldige prijs. Hij wordt elke twee jaar door militaire onderzoekers toegekend aan het beste Engelstalige wetenschappelijke boek op het gebied van de krijgsmacht of civiel-militaire relaties.

Zaterdag kreeg ik te horen dat de handelseditie van mijn proefschrift On Military Memoirs (Brill, 2016) deze prijs heeft gewonnen! Of ik zin had om a.s. woensdag de prijs tijdens een wetenschappelijk congres in Athene in ontvangst te komen nemen? Jazeker.

Ik voel me sinds zaterdag al uitgelaten. Ik heb het juryrapport alvast mogen inzien. De jury noemt het boek “innovatief, verfrissend, nieuw en baanbrekend” en raadt het iedereen aan die wil weten hoe militairen een uitzending echt beleven.

Nou alleen nog afwachten wat de award inhoudt. Speculaties, door anderen, over grote sommen geld heb ik direct de kop in kunnen drukken (de organisatie betaalt de reis naar Athene zelfs niet). Gezien andere prijzen die andere wetenschappers winnen, vermoed ik een uitermate lelijk beeldje, dat klein genoeg is om makkelijk mee te nemen in het vliegtuig. Al dan niet vergezeld van een al dan niet ingelijste oorkonde.

Desalniettemin verheug ik me er enorm op. Elke veteraan verlangt naar erkenning.  En dit is de ultieme erkenning: door de wetenschap,voor een veteraan, die veteranen onderzoekt.

Athene, here I come!

Update 29 juni 2017:

Geen uitermate lelijk beeldje, maar een idem oorkonde die vanwege de Griekse chaos noch in kleur, noch op net papier kon worden uitgeprint. Maar met de belofte dat ik in Nederland alsnog een ‘echte’ oorkonde zal ontvangen. Het gevoel van erkenning is er echter nauwelijks minder om. Dit is wat Defensie erover te zeggen had. En hiernaast de foto van mijn acceptatiespeech.

 

 

foto-tedxede-2016-kleinreesink-overview-angela-bloemsaatZeg ‘kogelvrij vest’ tegen een militair en de kans is groot dat je gecorrigeerd wordt. Het is namelijk een ‘kogelwerend vest’  of ‘scherfvest’ dat zeker niet kogel’vrij’ is. Als je dat woord als militair gebruikt in de nabijheid van collega’s is het zeer wel mogelijk dat je met een smalende dan wel meewarige blik wordt aangekeken. “Schattig, zo’n meisje/knulletje dat nog nat achter de oren is”. Dit woordgebruik is, kortom, niet goed voor je imago.

Als je daarentegen voor een groot, algemeen publiek moet spreken is het devies echter: laat jargon (kogelwerend/scherf vest) achterwege en gebruik woorden die aansluiten bij de belevingswereld van je publiek (kogelvrij vest).

Dat leidde bij mij dus tot een ernstig dilemma bij het voorbereiden van mijn TEDxEde talk over de vraag of oorlog militairen verandert. Niet alleen zou er een kogelwerend vest op het toneel staan, ook zou ik het woord twee keer, in het Engels, uit moeten spreken. En in het Engels is het verschil nog veel groter: flak jacket versus bulletproof vest. De kans is groot dat de meeste mensen het woord ‘flak jacket’ niet eens kennen.

Welk woord zou jij gebruiken?

View Results

Laden ... Laden ...

 

Als je wilt weten waar ik voor gekozen heb, zie dan de eerste twee minuten van mijn TEDx talk:

foto-tedxede-2016-kleinreesink-detail-angela-bloemsaatEr is ook een Nederlandse vertaling van dit blog.

The TEDxEde instruction was simple: the talk needs to be by heart, without any use of notes. Sounds easy, but during the taping of the teaser video it already proved to be quite difficult. It took me four weeks to be able to fluently speak a one minute text.  As you can imagine, the prospect of having to memorize the speech itself (about 13 minutes in total) within two months felt rather unattainable.

As an assistant professor, I have always taught my students to try to understand the subject matter instead of learning things by heart: it was not possible to pass my tests by memorizing only. And now, for the first time in my life, I myself have to learn something by heart. Awful.

I asked several actors I know how they do it. “Just follow the text logically” was one of many unworkable tips. Apparently, for them it’s a skill they have, but they can’t explain. “Competent, but unaware” it’s called in teaching lingo.

So I started doing it on military discipline. First daily repeating small parts. Then joining the fragments together. And when the whole speech was more or less memorized, practising it twice daily in full. In the car, during cooking, or in front of the computer.

It worked: I could dream the talk on the day itself and in the stress of a TEDx talk, that felt really comfortable. But it had been quite an extensive investment of time.

In my talk* I ask for recognition of soldiers. In this blog, I would like to offer it to actors. What a difficult profession you have! Respect!

*The video of the TEDx talk will follow within ‘a couple of weeks’. Hereby already the text of my talk:

War Changes Soldiers

In 2006, I went to Afghanistan. I was NATO’s head of air transport planning for the ISAF mission, the International Security Assistance Force. When I came back, I had been transformed. But not in a very good way. I was rather angry and irritated, suddenly spending a fortune on speeding tickets. I was startled by loud noises and slept very lightly. I remember one night waking up to what sounded like shooting outside. It was a frightening experience: I couldn’t find my bullet proof vest, or my weapon, or even my clothes. And then there was this hairy, male hand that was touching me saying ‘everything is all right, don’t worry’. It took me quite some time to realize that it was my husband comforting me, in my own bed, safe in the Netherlands.

Maybe you’re asking yourself, why is she so touchy? Well, let me take you back to Afghanistan. I was working in the capital Kabul. The mission headquarters. Kabul is at 1800 meters altitude, but it is still in a valley. It is surrounded by high mountains with perennial snow. The Himalayas. Every night we went to bed, we knew that the enemy, whomever that may be, might choose this night to go up to those mountains and fire rocket propelled grenades at our camp. Again. So every night I went to bed, I would put my clothes out like this. Boots still in the trousers, bullet proof vest next to it so I could leave for the bunker within 20 seconds after the alarm went off. A state of high alert that didn’t magically wear off the moment I returned to the Netherlands.

It wasn’t unexpected. In mission preparation we were told that when we came back, we might feel weird, and you’d have to readjust. But I wondered: How many others have this? And nobody I asked at the time could tell me. Even though we get extensively debriefed after a mission. We didn’t even have a name for this returning-home-blues.

The broader question whether war affect soldiers is very important if you consider how many lives it concerns. Just to the war in Afghanistan in the last 15 years hundreds of thousands of soldiers have been deployed. So as a scientist, specialized in military memoirs, I was intrigued.

I started reading up on what other researchers had to say about it. Immediately, Paul Fussell’s name popped up. In 1975, Fussell wrote a classic study about the experiences of World War One soldiers. These young men went into the war with the romantic notion that war would transform them into real men, even heroes. Instead, this war turned out to be awful: life in the trenches, the fear of poison gas, the constant nearness of death & destruction. This war turned men into victims, instead of heroes. Fussell concluded that modern, 20th century soldiers write about disillusionment, because of the atrocities of modern warfare. Other researchers agreed with him.

Then in 2008, more than 30 years after Fussell, comes Yuval N. Harari. And Harari disagrees. He says, it is not that these modern wars are so particularly awful. No, what it is, is that modern people, including modern soldiers, expect life to bring them something, that life has to be a series of experiences. And war is the Ultimate Experience . And such an Ultimate Experience CAN lead to disillusionment, (I had high expectations of this experience, and those expectations didn’t come true). But it could also mean, Harari says, right the opposite. These are growth stories: war has turned them from a naive young man or woman into a mature person. Not so much a hero, but someone who has grown for his or her experiences.

So both Harari and Fussell agree that war changes soldiers. They disagree on whether that is an exclusively negative change (Fussell), or can also be a positive one (Harari). But who is right? And if Harari is right, what is the ratio between positive and negative stories? Harari himself doesn’t know.

Now definitely intrigued, I decided to test their claims. Having written a military autobiography about my own experiences in Afghanistan, I decided to study every military Afghanistan memoir I could find and read from five countries: The United States, the United Kingdom, Germany, Canada and, of course, the Netherlands. 54 in total, published up to 2010.

Based on a categorization by Friedman, I found all sorts of stories. 39% of the books were classical disillusionment stories, 30% of the books were Harari’s growth stories, and 31% completely different stories, like action plots and sentimental stories. More than half of the books had a positive story.

So Harari was right. It is not only disillusionment that soldiers experience when they come back from a war, there are also lots of them who have other experiences, such as experiences of growth.

And what about my symptoms, the returning-home-blues? Could they be found in these books? They looked a bit like PTSD: Post Traumatic Stress Disorder. PTSD was characterized at the time by three things:

  • hyperarousal (like my being scared by loud noises)
  • intrusive re-experiencing (like nightmares and flash-backs)
  • and avoidance & numbing

You need 6 of these symptoms for it to be PTSD. I had only one: hyperarousal. So I did not have PTSD. But of the books I researched, one out of nine was written by soldiers diagnosed with PTSD.

Then I found a scientist, Louise Weibull, who actually had a name for returning home blues: Post Deployment Disorientation. I love that term: you come back: Post, from a Deployment and you feel Disoriented. Even Swedish soldiers who had been on a very peaceful mission, where nothing out of the ordinary happened, say no nightly risk of rocket propelled grenades, even they had it. So I looked through the books for this Post Deployment Disorientation: it looks like a feeling of alienation, but also looked a bit like the PTSD symptoms.

And all these symptoms turned out to be described extensively. British soldiers, like Dutch soldiers are warned about it , writes Doug Beattie:

You are told your mood will change without warning. You will get angry, sad, depressed, resentful and you won’t know why. You might start drinking too much, driving too aggressively, arguing unnecessarily, picking fights for no good reason.

I thought, yeah, that sounds familiar. When I came home I was no longer able to limit myself to driving 100 km/h on motorways. I could sacrifice my life in Afghanistan, but couldn’t drive 120? Hence the speeding tickets.

Dutch infantryman Niels Roelen describes alienation (he writes in third person, and in Dutch, so I’ll give you my translation):

The first few days he was just happy to be home and mainly very tired. Now that mist has slowly dissipated and its hard on him. He doesn’t feel right at home in the Netherlands yet; he is more silent than usual and often seems to have his mind on other things.

And I also found the PTSD-like symptoms in many books. Like my hyperarousal. American infantryman Johnny Rico writes:

The fireworks explode like colourful spiders over the Hawaii beach. And I jump. I lean forward from my chair and tap Ryan on the shoulder, “Holy shit! Did you see that?” “What?” Ryan asks. “Check it out” I say. I wait for the next explosion, and my body jumps lightly.

Or re-experiencing. For American pilot Michael Franzak his nightmares started when he came home:

Worse were the dreams about the hospital. Again I was alone, walking through the ICU looking at the bandaged children lying in the hospital beds, wrapped in gauze, missing arms, legs, eyes. … The wounded children just stared at me, expressionless faces….. I looked around for a nurse, a doctor – someone- but there wasn’t anyone.

A beautiful example of the third PTSD symptom, avoiding & numbing, is given by German paratrooper Robert Eckhold (once again in my translation):

I couldn’t understand why after such a short period of time I wasn’t the same person I was before the deployment, and I withdrew more and more, also because I felt unrecognized. Friendships and my relationship with my partner broke up, as I was no longer interested in maintaining them.

So I was very relieved to see that I was not the only one who experienced Post Deployment Disorientation. In half of the books that not only describe the mission in Afghanistan, but also the home coming, at least one of these symptoms is described. They are very common.

So, by now it should be clear that the conclusion is that war definitely affects soldiers. It can be in a negative way, but definitely also in a positive way.

For me personally: I no longer have any problems. As expected, the Post Deployment Disorientation went away. I can now hear loud noises without feeling startled, and I get no more speeding tickets, though I must confess to two parking tickets, lately.

So I was transformed back again.

But not entirely. As you may have understood by now, books are the art form that I’m in love with. Paintings have never been able to touch me. Until, after my deployment, I saw this painting by Stef Fridael. It shocked me. Like the books of the soldier-authors I have researched, it’s a self-portrait of a soldier who has been to Afghanistan and who has been changed.

Having heard all this, what should you do with this information? Should you have pity on soldiers? Nah. Professional soldiers know that war may change them. So please do not pity us. But do provide us with appreciation of the work we do, providing security and stability in unstable parts of the world, because that is what we crave: your recognition.

Thank you.

 

 

Bestel een gesigneerd exemplaar

Archief

Categorieën