Hoe kijk jij naar het nieuws over Afghanistan? Ben je teleurgesteld? Verdrietig? Die vraag heb ik veel gehoord de afgelopen tijd.  Het antwoord is: ik vermijd het nieuws. Na 3x als militair in Afghanistan te zijn geweest kan ik er nu echt niets meer aan doen.

Ik ben niet teleurgesteld. Dat is een emotie die past bij een verwachting die niet uitkomt. Daar is geen sprake van. We kenden de geschiedenis: noch Engeland, noch de Russen konden de Afghanen verslaan. De cultuur: mensen met een lange adem die weten dat een kant kiezen dodelijk is dus dat uit lijfsbehoud niet doen. De economie: die draait op opium, een illegaal product zonder enige  belastingopbrengst. We wisten dat conventionele troepen zelden een guerrilla-oorlog winnen. Dat nation building vraagt om een hele lange adem: 30, 40, 50 jaar.

Kortom: niets wees erop dat terugtrekking binnen 20 jaar een stabiele natiestaat tot resultaat zou hebben. Dus ik ben niet teleurgesteld.

Ik ben wel verdrietig. Over al die Afghaanse vrouwen en meisjes die hun talenten niet meer in het openbaar mogen inzetten. Over al die Afghanen die toch gekozen hebben voor de verkeerde partij (ons) en nu voor hun leven moeten vrezen. En over al die collega’s die gesneuveld of voor het leven gewond geraakt zijn in Afghanistan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bestel een gesigneerd exemplaar
Archief
Categorieën